فصل بهار

کاش فصل بهار می‌آمد
کاش دل نونَوار می‌آمد 

 

کاش غم‌ها به غار می‌رفتند
مهر بیرون ز غار می‌آمد 

بغض فشرده

وقتی که بغض توی گلوی‌ام فشرده است
هر آرزو که بود در این سینه مُرده است

 

دل شاد بود و گرم، چرا شد حزین و سرد؟
این قلب از چه روی به سینه فسرده است؟

سخن عشق

گفتم سخن از عشق، ولی عشق کجا بود؟
منظور من از عشق فقط حُبّ خدا بود 

 

دل را به کسی غیر خدا هیچ نبستیم
حتی اگر او اصلحِ کلّ صُلَحا بود 

عبوس زهد

عبوسِ زهدِ تو ای شیخِ پیرهن پاره
مرا که عاشق عشقم نموده بیچاره 

 

مرا رها کن و دست از سرم بدار و برو
به حق خالق دادار هفت سیاره 

شوم، نشدم

من از تو یاد گرفتم که بد شوم، نشدم
اسیر دیو دروغ و حسد شوم، نشدم 

 

همیشه چشم به اموال دیگران دوزم
مزاحم همگان تا ابد شوم، نشدم 

صبح و ظهر و شب

صبح و ظهر و شب، ای کاش، گِرد خانه‌ات گَردم
در طواف تو چرخم، هر دقیقه و هر دم

 

نادم و پشیمانم، غصه‌دار و غمگینم
گر به روی غیر از تو ساعتی نظر کردم

صدای پیری

صدای پیری از کوچه، خراب‌آهسته می‌آید
صدای‌اش چون طنین ضربه‌ای بر درب‌های بسته می‌آید

 

چو تِک‌تِک می‌کند با یک عصا بیغوله‌ها را گز
صدای‌اش خسته می‌آید، صدای‌اش خسته می‌آید

حال دل

حالِ دل گر خوش نباشد حال دنیا خوب نیست
زندگی بی حالِ خوش فرخنده و مطلوب نیست

 

حالِ خوش، آمدنیامد دارد امّا واضح است
حال دل بی‌دلبر و دلدار اصلا خوب نیست

کار ما سکه شد

دیروز جلسه معارفه دوست و همکار عزیزم

جناب آقای محمدرضا رهبری

به عنوان مسئول موزه‌ی هنرهای معاصر اصفهان بود.

پرت شدم

تا پرت شدم دوباره در این صحرا
بیرون رفتم ز موج‌موج دریا
خشکیده، ترک‌ترک شده، سوخته‌ام
تا باز چه پیش آیدم، واویلا