فروش احساسات
دیشب فیلم خانوادهی اجارهای Rental Family 2025 را دیدم.
(خطر اسپویل)
یک شرکت ژاپنی به مشتریان خود خدمات خاصی ارائه میدهد.
انسانهایی هستند که بنا بر دلایلی در زندگی خود دچار خلأهایی هستند
که با حضور یک شخص ولو غیر حقیقی آن مسئله حل میشود.
این شرکت اشخاصی را برای آنها تدارک میبیند
تا با حضور خود مشکلشان را رفع کنند.
مثلاً شخصی احساس تنهایی میکند
شخصی برای فرزندش نیاز به پدر در موفقیت درسیاش حس میکند
شخصی برای لاپوشانی گندکاری خود میخواهد به همسرش خانمی را معرفی کند
و با عذرخواهی او
نشان دهد دیگر دست از پا خطا نمیکند.
شخصی برای مراسم عزیز از دست رفتهاش نیاز به گریهکن دارد
و ... .
یک هنرپیشهی آمریکایی که بنا به دلایلی هفت سال است به ژاپن آمده است
و در شغل خود دچار شکست شده است
جذب این شرکت میشود
اما علی رغم توصیهی مدیر شرکت
دچار وابستگی عاطفی میشود.
این باعث اتفاقات احساسی عجیب و پیچ در پیچی میشود
و نهایتاً باعث گرفتاری او هم میگردد
که با تدبیرهایی که همکاراناش انجام میدهند
رها میشود.
این اتفاقات مسیر کاری شرکت را عوض میکند
و دید آنها را نسبت به احساسات انسانها تغییر میدهد.
مسئلهی اصلی فیلم این است
که آیا احساسات قابل فروش است
و در صورت امکان آن
این کار اخلاقی است؟
پاسخ واضح فیلم این است که فروش دروغین احساسات باعث مشکلات مضاعف مصرفکنندگان آن میشود.
اما انسانها نیاز دارند
هر چند دروغین
در بعضی از برهههای زندگی خود از سوی دیگران مورد حمایت احساسی قرار بگیرند.
البته بسیار بهتر است که از روی صداقت و خالصانه باشد.
مرز نازکی بین این دو مورد وجود دارد.
در صورتی که چنین کارهایی منجر به گول زدن دیگران شود
مسلماً اشکال دارد
و باید از آنها اجتناب کرد
اما در موارد دیگر شاید کارساز و مورد نیاز باشد.
به هر حال در مجموع این فیلم
خوشساخت و دیدنی است
و میتواند ذهن و روح بیننده را برای دقایقی درگیر کند
و او را به فکر وادارد.
