خاطرات یک حلزون
همان طور که در ویکیپدیا آمده است
فیلم خاطرات یک حلزون یک فیلم انیمیشن، استاپموشن، تراژدی و کمدی است.
(خطر اسپویل)
بله هم تراژدی است و هم کمدی.
یعنی تیرهترین اتفاقات که برای شخصیتهای فیلم اتفاق میافتد
با زبانی نسبتاً کمیک بیان میشود
هر چند این کمیک بودن نه تنها از تیرگی آن نمیکاهد
بلکه عمق درد را نیز بیشتر میکند.
پیشنهاد میکنم کسانی که به هر علتی حال و هوای خوبی ندارند
فعلاً از دیدن فیلم صرف نظر کنند.
درست است که فیلم
به صورتی جادوانه و معجزهآسا به خوشی تمام میشود
(هپی اند)
اما فیلم پر از انواع و اقسام بلاهاست
که از ابتدای به دنیا آمدن
یک برادر و خواهر دوقلو
و حتی پیش از آن (در شکم مادر: چون گریس لبشکری است)
بر سر شخصیتهای بینوای فیلم فرود میآید
و هیچگاه قطع نمیشود.
فیلم از لحاظ قالب و فرم ستودنی است.
کسانی که فیلم مری و مکس
(کار قبلی کارگردان این فیلم)
را دیده باشند
حال و هوای آن را درک میکنند.
من هم انتظار داشتم فیلمی در همان حال و هوا ببینم
حتی قبل از آن که بدانم کارگردان هر دو فیلم یک نفر است.
فضای فیلم داد میزد که هر دو اثر از یک جا سرچشمه گرفتهاند.
اما مری و مکس بسیار دلگرمکنندهتر
انگیزشیتر
آموزندهتر
و فضای آن همدلانهتر بود.
زمینه و موضوع اصلی هر دو فیلم تنهایی است
و بلایی که تنهایی سر آدم میآورد
و دنیایی که تنهایی را به انسانها
(انسانهای خوب)
تحمیل میکند
اما این موضوع با دو بیان متفاوت ارائه میشوند.
در خاطرات یک حلزون
فیلمساز به صورتی صریح و علنی همهی کتابهای انگیزشی
و به تبع آن هر نوع انگیزه در زندگی را مسخره میکند
و پوچ و ظالمانه بودن دنیا را به رخ میکشد
و پررنگ میکند.
به هر حال هر چند داستان فیلم با حال و هوای این روزهای ما هماهنگی ندارد
و ممکن است احساسات منفی را در بینندهی ایرانی تشدید کند
اما از نظر هنر فیلمسازی
داستانپردازی
خلق فضای درونگرا و شخصی
و عمق احساسیاش
بسیار حرفهای و بادقت ساخته شده است.
