اولین مواجهه 5- خرید انگشتر

خانواده‌ی ما مذهبی و پایبند به امور دینی و انجام مناسک عبادی بود

-و هست-.

اما انگشتر به عنوان یک شیء مذهبی در خانه‌ی ما پیدا نمی‌شد.

چرایش را می‌گویم.

اولین مواجهه 4- دندان درد

شاید اولین تجربه‌های دردِ دندان اکثر انسان‌ها را بتوان افتادن دندان شیری‌شان قلمداد کرد.

اما منظور من در این نوشته اولین مواجهه‌ام با دردِ دندانِ ناشی از خرابی و پوسیدگی دندان است.

اولین مواجهه 3- فضای شخصی (جایی صرفاً برای خود)

خانواده‌های قدیم معمولاً پر جمعیت بودند.

تعداد بچه‌ها زیاد بود 

و تعداد اتاق‌ها کم.

به همین خاطر داشتن اتاق مجزا معمولاً معنی‌ای نداشت.

همه دور هم و کنار هم بودند.

با هم زندگی می‌کردند.

کنار هم غذا می‌خوردند

و کنار هم توی رخت خواب می‌خوابیدند.

اولین مواجهه 2- سوغاتی

به احتمال زیاد برای من هم مانند بسیاری از مردم 

از همان دوران نوزادی

دوست و آشنا و فامیل 

سوغاتی‌هایی آورده‌اند

که چیز زیادی از آنها در خاطرم نمانده است.

اما اولین سوغاتی من

که در ذهنم مانده و برایم چالشی هم ایجاد کرده است

اولین مواجهه 1- جشن

تقریباً تمام کودکی من در جنگ گذشت.

من اواخر سال 1358 متولد شدم؛ درست بعد از انقلاب و قبل از جنگ.

و تا سال 67 که جنگ تمام شد دوره ابتدایی تحصیلم را طی می‌کردم.

فکرش را بکنید تقریباً تمام دوران کودکی و تحصیل من در دوره ابتدایی، در جنگ بود.

در چنین فضایی جشن چه معنی‌ای می‌توانست داشته باشد؟

اولین مواجهه- مقدمه

اولین رو در رویی

یا اولین مواجهه‌های هر کدام از ما 

با موضوعات مختلف 

می‌تواند دیدگاه ما را نسبت به آن موضوع 

شاید حتی تا پایان عمر 

مشخص کند.

این موضوعات هر چیزی می‌تواند باشد.

از مفاهیمی مانند خانه، مادر، پدر، زیبایی، خوبی، سفر، مدرسه، شادی و غم بگیر

تا برسد به چیزهای ریز و جزئی.

فشرده

شدم فشرده میان تضادهای عحیب
فشرده بین پارادوکس‌های بی‌ترتیب 

 

تمام زندگی‌ام گشته این‌چنین در هم
پر از وقایع بی‌ریشه‌ی عجیب و غریب 

جهان مردگان

بازگشتن از جهان مردگان مقدور نیست
منزل ما تا جهان مرگ خیلی دور نیست 

 

کار دنیا را چنان ترتیب ده با روشنی
تا چراغ قبر تو باشد که آنجا نور نیست 

کوله بار خاطرات

می‌روم با کوله‌بار خاطراتم تا کجا؟
می‌کشم خود را میان راه‌ها  تا ناکجا 

 

می‌روم بی‌مقصد از این راه تا راهی دگر
می‌کشم خود را درون جاده‌ای بی‌انتها 

دو چشمانت

دو چشمانت مرا بُرد و مرا کُشت و مرا سوزاند
به چشمانت چه اسرار غریبی را که نتوان خواند

 

مرا هم کُشتی و هم زنده کردی با دو چشمانت
مرا چشمان تو تا نیست‌گشتن بُرد و برگرداند